Mietjes!

Toen de Amerikaanse NFL deze week besloot om de wedstrijd tussen de Eagles en de Minnesota Vikings uit te stellen vanwege een komende sneeuwstorm, was dit volgens gouverneur Edward G. Rendell het ultieme bewijs van de 'wussification of America'.

“This country was born on risk. We grew into the greatest nation in the world because we were bold; we had courage; we had a sense of adventure; we had a willingness to go forward and get things done. It seems like we lost that pioneer spirit that made this a special place.”

Laten we niet overdrijven, maar in België werden massaal veel voetbalwedstrijden afgelast de voorbije weken. Niet altijd terecht, voetbal is een buitensport die niet in de zomermaanden gespeeld wordt. Koude, regen of sneeuw zijn op zich geen reden om een wedstrijd af te gelasten, zolang de veiligheid van de spelers of de toeschouwers niet in gedrang komt. Dat een veld moeilijk bespeelbaar is, geldt toch voor beide partijen?

2010 op gevoelige plaat

Nu de laatste week van 2010 ingaat, is het gepast om stil te staan bij de belangrijke nieuwsfeiten van het voorbije jaar. Van een enorme olielek tot verwoestende aardbevingen, van de olympische winterspelen tot de wereldbeker voetbal en van overstromingen tot de lekken van Wikileaks. Een driedelige fotoreeks van The Boston Globe overloopt het voorbije jaar in 120 prachtige foto's.

Deel 1
Deel 2
Deel 3

Prettige feestdagen!

Keuzestress

Kuierend door de supermarkt vorige week, schrok ik van de winkelrekken die tot aan de horizon reikten. Een doolhof van gangpaden mondde uit in vijftien kassa's, volgepakt met verdwaasde klanten. Het was een microkosmos die opmerkelijk groter was dan wat de grijze prefabmuren lieten uitschijnen aan de buitenwereld. 

Ik doorstond het vagevuur dankzij het betere elleboogwerk en verliet de winkel met twee potjes tomatenpurree, een blikje tonijn, knoflook en een schrikbeeld van gekwelde gezichten, schijnbaar overstelpt met keuze. Je ziet ze spoken in de gangpaden. Ze staan rechtop en ademen wel, maar ze bewegen nauwelijks. Hun ogen zijn apathisch, hun schouders hangen naar voren en soms durven ze al eens te kwijlen. De arme stakkerds zijn verlamd door te veel keuzemogelijkheden. Ze zijn verward en overdonderd door alle schijnbaar identieke opties. 

Tijdens de queeste naar de producten voor mijn avondmaal stoot ik op allerlei levensvragen. Wil ik dubbel geconcentreerde of driedubbel geconcentreerde tomatenpurree? Witte tonijn, gele tonijn of skipjack tonijn? Met of zonder graten? In eigen nat of in olie? Liever in zonnebloemolie of in olijfolie? In de supermarkt staan ook acht soorten tandpasta, drie soorten mineraalwater en toiletpapier met oneindig veel laagjes en motiefjes. 

Studies hebben herhaaldelijk aangetoond dat te veel keuze ertoe leidt dat klanten gek worden en de verkoop daalt. Vreemd toch, dat winkelrekken zijn aangegroeid tot exuberante wanden die uitpuilen van producten waarvan men beweert dat ik ze ooit wel is zou kunnen gebruiken. Op zoek naar een lekkere cappucino, biedt mijn ochtendvriend Nescafé maar liefst zes soorten aan. Volgens de firma smaakt elke soort een beetje anders. Er is niet alleen klassieke cappucino, maar ook cappucino zonder cafeïne, met chocoladesmaak, zonder suiker, met veel melk of met een subtiele caramelsmaak. 

En toch lijkt er een strategische logica achter dit decadente aanbod te schuilen. Smiths Food Group, bekend van de Lays chips, zegt dat haar soorten chips op verschillende bevolkingsgroepen gericht zijn. Gebakken chips zijn bijvoorbeeld ideaal voor de gezondheidsfreaks, terwijl kettle chips verkocht worden aan hippe fijnproevers. Het resultaat is een groot marktaandeel voor Lays en een winkelrek dat ik met behulp van een kompas uitkam. Ik ga op zoek naar de knoflook die straks dat kleine extraatje zal toevoegen aan mijn spaghetti al tonno. Naarstig zoek ik naar een beweegreden om te kiezen tussen de drie voorverpakte knoflookbolletjes of het ene bolletje dat ik zelf in een plastic zakje moet steken. Ze zien er even smakelijk uit en een minitieus onderzoek brengt geen verschillen aan het licht. Ik kies dan maar voor de het eenzame bolletje. “Sorrie”, zeg ik tegen de voorverpakte knoflookjes, “jullie zien er ook lekker uit”. 

Stijf van de stress loop ik naar de kassa en voeg me bij de apathische meute. Ik realiseer me nogmaals dat deze supermarkt geen plaats is voor mij. Ik, die de vrijheid kreeg om mijn eigen opvattingen te ontwikkelen en dagelijks oneindig veel waarheden om de oren krijg. Met een empatisch vermogen om het zowat met alles en iedereen ten minste een beetje eens te zijn. Zucht. Ik bedenk me dat het leven veel makkelijker moet zijn voor mijn grootmoeder, die al zestig jaar dezelfde producten koopt “omdat dat nu eenmaal de echte van vroeger zijn”.

Politimatics

Aan de hand van een simulatie op basis van historische gegevens, heeft Apache een formule ontwikkeld om te berekenen hoe lang de volgende federale regering vermoedelijk in het zadel kan blijven zitten.

Een regering die meteen uit de startblokken schiet, houdt het volgens de statistieken gemiddeld 196 weken vol. De geschiedenis leert ons dat per dag onderhandelen, de levensduur van een regering met 0,97 weken krimpt. Daaruit volgt een simpele formule om de levensduur van de volgende federale regering te voorspellen: 196 – 0,97*x = y, waarbij x het aantal dagen is dat er onderhandeld wordt en y de gemiddelde levensverwachting, uitgedrukt in weken.

Stel dat er vandaag wonderbaarlijk een regering gevormd wordt, dan is X gelijk aan 179. De gemiddelde levensverwachting van de regering is dan 22,37 weken, waardoor de regering wel eens zou kunnen vallen op 15 mei 2011...

Deze grafiek geeft het statistische verband weer tussen de duur van de onderhandelingen en de leeftijd van de regeringen in het verleden. (Grafiek: Coolville):

Procrastinatie

Volgens Het Nieuwsblad vindt ongeveer twintig procent van de mensen zichzelf een chronisch procrastinator. "Uitstellen is voor hen een levenswijze, die resulteert in het te laat betalen van rekeningen, het laten vervallen van Bongo- en andere bonnen en het uitstellen van de kerstinkopen tot Kerstavond."

"In tegenstelling tot wat velen denken, heeft procrastinatie niets te maken met time management. Iemand met uitstelgedrag is niet beter of slechter in het inschatten van tijd (hoewel soms een tikje optimistischer). Een procrastinator aanraden om 'gewoon wat beter te plannen' is hetzelfde als 'kop op'  zeggen tegen iemand die chronisch depressief is."

Toch blijkt procrastinatie eerder aangeleerd dan aangeboren te zijn en kan men zichzelf een meer productieve houding aanleren. Goed plan, denk ik. Morgen begin ik eraan.

Glowing stars

Deze week heb ik 'I taket lyser stjärnorna' (ofwel 'Glowing Stars') bekeken en ik vond het 90 welbestede minuten. Het is de eerste langspeelfilm van Lisa Siwe en is een verfilming van de gelijknamige roman van Johanna Thydell uit 2003.

Het is een erg sobere en realistische film waarin niet de plot, maar wel het natuurlijke acteerwerk en de realistische verfilming centraal staan. Het verhaal is dan ook erg cliché: een tienermeisje (Josefine Mattsson) verliest haar moeder (Annika Hallin) aan kanker en begint ondertussen volop te puberen.

Toch is 'Glowing Stars' een aanrader. Een goede ziel heeft de film helemaal op YouTube geplaatst, maar de ondertitels moet je zelf verzinnen.

TRAILER:

Waar de PR machine van Obama faalt

Vandaag vinden de tussentijdse parlementsverkiezingen plaats in de Verenigde Staten. Dat de Democraten een flinke draai om de oren zullen krijgen blijkt uit zowat alle peilingen.

Nochtans heeft Obama de afgelopen 2 jaren een aantal mooie hervormingen doorgevoerd. Maar wat is dan het probleem van Obama? Dat legt Maureen Dowd handig uit in haar blog op de website van The New York Times.

Eigenlijk gaat het niet over wat Obama de afgelopen 2 jaar bereikt heeft. Het gaat over het gebrek aan communicatie en toegankelijkheid van de president. Het beeld van de leider die boven zijn volk staat en ergens onderweg de band met zijn burgers is kwijtgeraakt. Dat Obama bijvoorbeeld niet erg zijn best deed om de complexe hervorming van de gezondheidszorg uit te leggen, wijst volgens Dowd op een soort arrogantie bij Obama.

Misschien heeft Obama de intelligentie van de gemiddelde Amerikaan overschat? Feit is dat hij een intellectueel aura over zich heeft waarmee die gemiddelde Amerikaan zich niet kan identificeren. Iets waar George W. Bush geen last van had. In die zin ligt Obama mee aan de oorzaak van de opkomst van de Tea Party idioten aanhangers. Het is nu veel te gemakkelijk voor de religieuze rechtsen om kiezers aan te trekken die snakken naar een sterke leiding en duidelijke boodschappen.

Natuurlijk had Obama een aantal zaken beter kunnen aanpakken, maar ik blijf een fan en hoop op een niet al te slecht resultaat bij deze verkiezingen. Obama heeft ideeën gerealiseerd waar anderen nog niet van durfden dromen of de tanden op stukbeten. Dat terwijl hij zit met de grootste economische crisis sinds de jaren '30 en met een Republikeinse partij die vastberaden is om zijn ambt te beperken tot 4 jaar. Binnen z'n eigen partij zijn de ideologieën bovendien zo verspreid dat conservatieve democraten al te graag meestemmen met de Republikeinen.

Binnen 24 uur weten we of de Republikeinen naast het Huis ook de Senaat veroveren. Slaagt de Murdoch-propagandamachine?

Genealogie

Onlangs kwam ik via een simpele Google search terecht op de Wikipedia-pagina van De eerste de beste, een programma van TROS in de jaren '80 waarin volkshelden eeuwige faam verwierven door recordpogingen zoals zoveel mogelijk water in een badmuts gieten of met een auto door brandende bussen rijden. Die laatste stunt mislukte echter omdat een bus iets te laag was, waardoor onze landgenoot Alain Vincx niet alleen het dak van zijn Camaro maar ook z'n hoofd verloor. De beelden werden nooit uitgezonden, maar zijn na meer dan 20 jaar toch weer op YouTube te vinden.

In onderstaand fragment houdt krachtpatser van dienst John Massis een speedboot, een auto en 2 moto's tegen. Held!
 (vanaf 12'45")

Why I Blog - A. Sullivan

"The simple experience of being able to directly broadcast my own words to readers was an exhilarating literary liberation."

Aan het woord is blogpioneer en politiek commentator Andrew Sullivan. In Why I Blog breekt de man een lans voor zij die regelmatig bloggen en meewerken aan volgens hem the golden era for journalism. Sullivan gelooft heilig in wat hij een nieuwe literaire vorm noemt. Hij wil dat je blogt, en liefst nog vandaag.

Het gaat volgens Sullivan over het loslaten van je angsten. We zijn bang om onafgewerkte teksten te publiceren. In een poging de perfecte blog te schrijven, leggen we te veel druk op onze schouders en gaan voorbij aan het spontane karakter van een blog. Een blog leeft en beweegt! Sullivan wil dat we ons blootgeven aan de lezers, al geeft hij toe dat ze geen doetjes zijn:  

"They were more brutal than any editor, more persnickety than any copy editor, and more emotionally unstable than any colleague."

Je vindt inderdaad geen nieuwssite, forum of discussieplatform zonder brutale en nogal sociaal afwijkende reacties. Volgens de John Gabriel's Greater Internet Dickwad Theory van Mike Krahulik (Penny Arcade) schuilt er overigens een internet dickwad in ieder van ons.

Mijn inaugurele post

Schrijf eens een blog, vroeg m'n leerkracht internetjournalistiek...

Ik heb besloten de schrikbeelden te verdringen van een enthousiast begonnen maar snel doodgebloede Erasmusblog enkele jaren geleden. Soms moet een mens zijn grenzen verleggen, nietwaar? Social media zijn nu eenmaal hot en als 'digital immigrant' beloof ik plechtig het beste van mezelf te geven. Kom af en toe gerust even langs voor een samenraapsel van geklets en gezwets van alweer de eerste de beste blogger in cyberspace.

Voilà, de kop is eraf!